تحت تأثير خود قرار داده اند اصلاح نشود، اميدي به درمان اين اختلالات وجود ندارد.
در نمونه اي ديگر مرد ميانسالي بدليل يك ازدواج نامؤفّق و همينطور احساس گناه و انفعال و آزارهاي همسرش دچار افسردگي و اُفت ميل جنسي شده است. با تصور نادرست جسمي بودن علّت اين امر، وي چند تزريق مكرّر تستوسترون دريافت ميكند. اين مرد بدليل عدم بهبود ميل جنسي و تصور عدم امكان برگشت شور و حال جواني، بيش از پيش در ورطة نااُميدي فرو ميرود.
زني كه بخاطر ترس از بوسيدن و لمس شدن و هرگونه نزديكي جسمي (حتّي از تصوّر بازگشت هرشبة شوهر به خانه) دچار تشويش و اضطراب ميشود تحت درمانهاي مختلف نامناسب قرار ميگيرد. ابتدا با فرض اينكه اين تشويش ناشي از اختلافات زناشوئي است تحت زوج- درماني تحليلي (از نوع Transactional ) قرار ميگيرد. پزشك طي چند جلسه او را از جدال كودك درونش با كودك درون شوهرش آگاه ميكند؛ اما زن همچنان از تماس جنسي واهمه دارد و احساس نااُميدي اش تشديد ميشود. زن بعد از آن تحت يك دوره سكس- درماني رفتاري قرارگرفته، و با انگيزة تازه به انجام تمرينات جنسي خاص مي پردازد. امّا اين تمرينات تشويش هاي او را افزايش ميدهند و باز به ورطة نااُميدي فرو ميرود. زن در نهايت به روانكاو ارجاع ميشود، اما با وجود تقويت هويت زنانه همچنان از رويارويي جنسي دچار هراس ميشود.
در هيچيك از اين دوره ها (با وجود همة توانائي ها) بدليل عدم تشخيص عامل اصلي و در
نتيجه ناتواني از درمان آن، اختلال اصلي رفع نشده است. در واقع منشاء همة مشكلات
اين شخص يك نوع حملة هراس Panic Disorder از نوع هراس جنسي
Sexual Phobia است كه باعث فلج كردن كلّ زندگي او شده است. باوجوديكه اين بيماري را نميتوان با روان- درماني هاي مختلف درمان كرد، با تشخيص صحيح و استفاده از داروهاي ضد
اضطراب به همراه سكس- درماني ميتوان به آساني اختلال را درمان كرد.
امروزه طب جنسي تا بدانجا پيشرفت كرده است كه درصورت تشخيص دقيق علّت اوليه، امكان درمان مؤفّق بسياري از اختلالات جنسي وجود دارد. با ارائة توضيحات كافي به مردي كه ”سستي آلت“ او ناشي از علل برگشت ناپذير جسمي است، ميتوان مانع از درمان هاي هورموني و انواع روان- درماني هاي پرهزينه و نااُميد كننده براي فرد شد. البتّه اين بدان معني نيست كه او بايد براي هميشه از لذّات جنسي چشم پوشي كند. اگر اختلال نعوظ ناشي از اختلال در خون رساني عضوي باشد ميل جنسي و اُرگاسم دچار اختلال نشده اند و دوطرف ميتوانند از راههاي ديگر (بدون دخول آلت) نيازهاي جنسي خود را ارضاء كنند (و يا اينكه اقدام به نصب پروتز آلت كنند).
همينطور در زنان مبتلا به عدم اُرگاسم در صورت رفع علّت فعلي، ميتوان طي چند جلسه اختلال را برطرف كرد. در اين موارد معمولاً آگاه شدن فرد از تعارضات ناخودآگاه وي در رابطه با پدر و مادرش كمك چنداني به درمان اختلال نميكند. تكنيك هاي جنسي نوين به او كمك ميكند هنگام معاشقه دچار ترديد و دست پاچگي
- بقول خارجي ها Spectatorship - وعدم اُرگاسم نشود.
اغلب افرادي كه قادر به كنترل انزال نيستند ( به اصطلاح انزال زودرس دارند) نيز به آساني با سكس- درماني معالجه ميشوند. اين افراد ميتوانند طي يك دورة كوتاه سكس- درماني با كسب توانائي تمركز و تسلّط بر درك احساسات لذّتبخش جنسي، توانائي كنترل انزال را بدست آورند.
حالا مرد متأهلي را درنظر بگيريد كه بخاطر ترس ناخودآگاه از لذّات جنسي و حسد و دوگانگي كه نسبت به زنان از كودكي در او ريشه گرفته است، در رابطه با زن آشفته حالش دچار افسردگي و كاهش شور جنسي شده است. اينجا او نه با رفتاردرماني، بلكه به كمك روانكاوي يا انوع ديگر روان- درماني بايد ضمن كسب آگاهي نسبت به تعارضات دروني ناخودآگاه، توانائي از دست رفته را بازيابد. تزريق تستوسترون جز جذب هورمون از طريق كبد و دفع زباله هاي آن از ادرار حاصلي نخواهد داشت.
