لابيرنت Labyrinth

باید اعتراف کنم که مرور فیلم های MBC Persia در همین مدت کوتاهی که از شروع اش میگذرد مرا شگفت زده کرده است. ابتدا فکر میکردم می بایست همان فیلم های قدیمی تر شبکه ام بی سی دو منتها با زیرنویس فارسی باشد اما تفاوت سلیقه گردانندگان این دو شبکه در همین مدت قابل توجه بوده است. در واقع این شبکه توجه خاص و در عین حال عجیبی به سینمای درونگرای اروپا داشته است. در مقایسه با سینمای بزن بزن و پر از جلوه های ویژه و دکورهای سرسام آور آمریکایی که مخارج کمتر از چندین ده میلیون دلار را برنمی تابد و به سخره میگیرد، فیلمنامه و بازی های بسیار قوی فیلمنامه نویسان و بازیگران نه چندان نام آور اروپایی نقش اصلی در میخکوب کردن تماشاگر پای صندلی نمایش را به عهده داشته است. حال اینکه این نوع نگاه و سلیقه چقدر با سلیقه تماشاگر عامه پسندی که مخاطب اصلی تبلیغ دهندگان کالاهای مصرفی و حامیان یک شبکه ماهواره ای است هماهنگی دارد چیزی است که باید از گردانندگان این شبکه سوال شود. و فیلم “The Machinist” 2004 با نام اصلیMaquinista از سینمای اسپانیا به کارگردانی Brad Anderson از نماینده های هوشمند و به یادماندنی چنین سینمایی است.

داستان فیلم داستان آقای Trevor Reznik کارگر ساده تنها و درونگرایی است که از یک سال پیش دچار بی خوابی شده است. اشتباه او منجر به یک حادثه در محیط کاری و قطع شدن دست یک همکار میشود. بی اشتهایی، بی خوابی و فشارهای عصبی او را گرفتار هذیان و جنون تعقیب توسط یک فرد خیالی به نام ایوان میکند. و فیلم، روایت نفس گیری از یکی دیگر از فیلم های کاملاً هیچکاکی است که در آن مردی در مخمصه هذیان گونه یک تعقیب نامفهوم و مبهم گرفتار شده و سعی دارد به تنهایی خود را از این گرداب رهایی دهد. خط داستانی فیلم بی شباهت به فیلم بی خوابی در سیاتل نیست که در آنجا نیز قهرمان داستان بخاطر احساس عذاب وجدان چند شبانه روز قادر به خوابیدن نیست. از نقاط عطف داستان زمانی است که مرد اتوموبیل ایوان را تعقیب میکند، شماره اش را برمیدارد و وقتی به اداره پلیس مراجعه میکند به او میگویند فقط در صورت وقوع جرم در این مورد به او اطلاعات می دهند. او خود را جلوی اتوموبیلی دیگر پرت میکند، با سر و صورت خونین به اداره پلیس مراجعه میکند و در آنجا بعد از بررسی به او اعلام میکنند این شماره ماشین قدیمی خودش است که سال پیش اعلام شده به علت خرابی از رده خارج شده است. بدین ترتیب پلیس او را تعقیب میکند و او فرد جراحت دیده از حادثه ای که خود عامل آن محسوب میشود پا به فرار میگذارد. روابط او در محیط کار و همچنین در دوستی با تنها دوست دخترش-استیوی با ایفای نقش Jennifer Jason Leigh - به هم میخورد. در واقع فیلم یک نمایش کاملا استادانه و واقع نمایانه از اختلال روانی Paranoid Delusion است که اثرات آن بخوبی در محیط زندگی فرد مبتلا پژواک می یابد.

در پایان او متوجه میشود که ایوان کسی نیست جز خود او. یکی دیگر از نقاط عطف فیلم زمانی است که او سال پیش را به یاد می آورد که با اتوموبیل خود کودکی را زیر گرفته و فرار میکند. آنگاه به پلیس برای گزارش یک جرم مراجعه میکند. در صحنه آخر پلیس در حالیکه او را به بازداشتگاه می برد میگوید: ما هنوز منتظر گزارش شما هستیم. رزنیک (با ایفای نقش کریستین بل) پاسخ میدهد: بعداً! الان میخواهم بخوابم. نمای پایانی رزنیک را نشان میدهد که در تخت سنگی و سکوت رخوتناک سلولش دراز میکشد و بخواب میرود.
تماشای این فیلم را به تمامی کسانی که مشتاق دیدن فیلم های کم هزینه و پرکشش اروپایی هستند قویاً توصیه میکنم.