لابيرنت Labyrinth

داشتم به یاد ایام جوانی و خاطراتی که همان بهتر ندانی به ترانه مهتاب از مجموعه آلبوم ترانه های انقلابی استاد محترم و دانشمند معظم آقای محمد نوری گوش میدادم که وسط اش یه دفعه خمار مستی از سرم پرید و چشم ام چهارتا شد! در اصل ترانه قدیمی این قسمت آمده بود:
می تراود عطر بوسه
از گل سرخ لبانت
می درخشد دیدگانت
چه زیبایی، چه زیبایی!

که در آلبوم انقلابی جدید تبدیل شده بود به:
می تراود عطر شادی
از وجود گل فشانت
می درخشد دیدگانت
چه زیبایی، چه زیبایی!

بی اختیار یاد آن بیت مشهور از مرحوم مغفور افتادم که میگفت: “دهانت را می بویند/ مبادا گفته باشی دوست ات دارم!
البته اصلاح شعر مزبور قبلی بصورت فعلی را به شاعر و ترانه سرای گرانمایه تبریک عرض میکنم، با اذغان به اینکه اوضاع ممکن بود بخاطر پاره ای محدودیت ها بدتر از این بشود. در هرحال باید گفت: مرسی از محمد نوری!